Διάφορα

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ

H θεραπευτική πρακτική σε όλες τις εκδοχές της είναι πανάρχαια τέχνη και βρίσκει τις ρίζες της στα βάθη των αιώνων. Λέγεται ότι ξεκίνησε πριν χιλιάδες χρόνια από τους Λεμούριους και τους μύστες της χαμένης Ατλαντίδας, αργότερα συνεχίστηκε από τους λαϊκούς θεραπευτές και παραδοσιακούς γιατρούς (Αιγύπτιους, Ινδούς, ιθαγενείς, σαμάνους, Κινέζους, Έλληνες κ.ά.), όπως π.χ. ο Ιμχοτέπ (28ος αιώνας π.Χ. – 27ο αιώνα π.Χ.), ο Τσαράκα (2ος αιώνας π.Χ.), ο Ασκληπιός (1247 π.Χ.), ο Ιπποκράτης (460 π.Χ. – 370 π.Χ.), ο Διοσκουρίδης (40 – 90 μ.Χ.), ο Γαληνός (129 μ.Χ. – 199 μ.Χ.), ο Ορειβάσιος (320 – 400 μ.Χ.) ο Sun Si Miao (581 μ.Χ. – 682 μ.Χ.), ο Αβικέννας (980 μ.Χ. – 1037 μ.Χ.) και πολλοί άλλοι, μέχρι τους σύγχρονους θεραπευτές σε κάθε γωνιά της γης, σε κάθε φυλή και κουλτούρα. (Φυσικά οι θεραπευτές και γιατροί της αρχαιότητας ήταν χιλιάδες, αλλά είναι αδύνατον όπως αντιλαμβάνεστε να αναφερθούμε σε όλους, παρά μόνο στους πιο γνωστούς και αντιπροσωπευτικούς).

O Ασκληπιός δεν θεωρείται σημαντικός θεός της ελληνικής μυθολογίας, ωστόσο είναι κεντρική φυσιογνωμία του αρχετύπου των ηρώων-θεραπευτών. Ο Ασκληπιός είναι ουσιαστικά η φυσική συνέχεια άλλων ηρώων-ιατρών της Αττικής και η ιδεατή αντίληψη της ιαματικής δύναμης της φύσης. Παρόλο που ο πατέρας του Απόλλωνας ήταν θεός της θεραπείας τον παρέπεμψε στον σοφό Κένταυρο Χείρωνα (= κεντώ την αύρα) επίσης γνωστό θεραπευτή από την μυθολογία ο οποίος γνώριζε καλά τα μυστικά της θεραπευτικής. Έγινε δάσκαλος και θεραπευτής όχι μόνο του Ασκληπιού αλλά πολλών ηρώων και μη, της εποχής εκείνης και μέσα από την τέχνη του δίδαξε την δύναμη της αυτοΐασης και την ενεργοποίησή της, αφού γνώριζε καλά ότι υπάρχει μέσα μας από την στιγμή που είμαστε όλοι «εν δυνάμει θεραπευτές».

Αναμφισβήτητα ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της ιατρικής είναι ο θεμελιωτής της ορθολογικής ιατρικής- συμβατικής αλλά και της φυσικής ιατρικής ο οποίος πέτυχε το αρμονικό συνταίριασμα της ανθρωποκεντρικής επιστήμης με την ιατρική τέχνη και τον φιλοσοφικό στοχασμό, ταυτίζοντας την επαγγελματική της άσκηση με τις ηθικές και δεοντολογικές αρχές και τις ανθρωπιστικές αξίες. Τα θεραπευτικά μέσα του Ιπποκράτη ήταν τα βότανα, η διατροφή, οι καυτηριασμοί, οι μαλάξεις κ.ά. Στις αρχές του Ιπποκράτη βασίστηκαν σχεδόν όλες οι θεραπευτικές τέχνες παγκοσμίως όπως και η εφαρμοσμένη ιατρική μέχρι και σήμερα.

Ο Γαληνός ήταν ο δεύτερος σπουδαιότερος Έλληνας ιατρός της Αρχαιότητας μετά τον Ιπποκράτη και ο τελευταίος χρονικά από όλους τους σημαντικούς ιατρούς του ελληνορωμαϊκού κόσμου. Πολλοί είναι οι ιατρικοί κλάδοι που απασχόλησαν τον Γαληνό. Οι εμπεριστατωμένες μελέτες του αναφέρονται στην ανατομία, τη φυσιολογία, τη χειρουργική, την οφθαλμολογία, τη μαιευτική, την παθολογία, τη θεραπευτική, την υγιεινή, την οδοντιατρική και τη φαρμακολογία. Τα πολυσύνθετα φαρμακευτικά σκευάσματα, που ο ίδιος παρασκεύαζε είναι γνωστά στη βιβλιογραφία ως «γαληνικά» και η αντίστοιχη φαρμακοτεχνία ονομάζεται «γαληνική φαρμακευτική». Σώζονται περί τις εκατό μελέτες του, που προώθησαν σημαντικά την ιατρική επιστήμη. Το βιολογικό του δόγμα, ο «γαληνισμός», επεκράτησε στην ευρωπαϊκή ιατρική επί δεκατέσσερις αιώνες (κατά τον Μεσαίωνα και στον αραβικό κόσμο).

Δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στους Ινδούς θεραπευτές και συγκεκριμένα στην Αγιούρ Βέδα (= «πλήρης γνώση για μακροζωία») ένα ιατρικό σύστημα που αναπτύχθηκε στην αρχαία Ινδία. Τα δύο γνωστότερα κείμενά του ανήκουν στις σχολές Τσαράκα και Σουσρούτα. Τα πρώτα στοιχεία της Αγιουρβέδα βασίσθηκαν σε μία σύνθεση παραδοσιακών βοτανοθεραπευτικών πρακτικών με μεγάλες θεωρητικές προσθήκες, νέες νοσολογίες και θεραπείες από το 600 π.Χ. και μετά. Μία εναλλακτική μορφή-σύστημα ιατρικής για την Ινδία ήταν μεταγενέστερα η «(Γι)ουνάνι», δηλαδή η αρχαία ελληνική ιατρική όπως τη γνώρισαν οι Ινδοί μέσω των Περσών και των Αράβων. Ρίζωσε και υποστηρίχθηκε από βασιλείς κατά τον Μεσαίωνα, ιδίως κατά την περίοδο της Μογγολικής αυτοκρατορίας της Ινδίας. Δεν ερχόταν σε αντίθεση με την Αγιουρβέδα στη θεωρία των διαφορετικών στοιχείων του κόσμου (φωτιά, νερό, γη και αέρας κατά τον Αριστοτέλη και τη Γιουνάνι). Κατά τους ακόλουθους της Γιουνάνι ιατρικής, τα στοιχεία αυτά ήταν παρόντα σε διάφορα υγρά του ανθρώπινου σώματος και η ανισορροπία τους οδηγούσε στην ασθένεια.

Οι Σαμάνοι επίσης ήταν θεραπευτές που εξασκούσαν τον Σαμανισμό, μία αρχαία θεραπευτική που την συναντάμε στην Ασία, αργότερα στην Αμερική και σιγά σιγά εξαπλώθηκε σε όλον τον κόσμο, η οποία σχετίζεται με την προσπάθεια κατανόησης των αρχών του κόσμου, της γης και των ζώων. Οι σαμάνοι μέσα από τις βιωματικές τους εμπειρίες χρίστηκαν από τις αρχαϊκές κοινωνίες ως πνευματικοί σύμβουλοι, βαθιά γνώστες των φυτών και των βοτάνων ενώ υπήρξαν πιθανώς οι πρώτοι που αναζήτησαν το νόημα της ζωής και τον έλεγχο των δυνάμεων που είχαν αντίκτυπο στην καθημερινότητά τους. Οι Σαμάνοι εξακολουθούν να υφίστανται μέχρι και σήμερα αφού θεωρούνται εκτός από ερμηνευτές ονείρων, διαχρονικά θεραπευτές και καθοδηγητές εκείνων που θέλουν να ακολουθήσουν ιδιαίτερα πνευματικά μονοπάτια και μυστικιστικούς κόσμους.

Εκτός των άλλων ο Sun Si Miao ήταν ένας διάσημος ταοϊστής γιατρός την εποχή της δυναστείας των Σούι και Τάνγκ, ο οποίος ασχολήθηκε με την κινέζικη φαρμακολογία, αλχημεία, τον βελονισμό κλπ. Έγραψε βιβλία πάνω στην κινέζικη ιατρική και τα βότανα, ενώ αυτό που υποστήριζε ήταν το εξής: «Ένας μεγάλος γιατρός δεν πρέπει να δίνει προσοχή στην κατάσταση, τον πλούτο ή την ηλικία του ανθρώπου, ούτε θα πρέπει να αναρωτηθεί αν το συγκεκριμένο άτομο είναι ελκυστικό ή μη ελκυστικό, αν είναι εχθρός ή φίλος, είτε αν είναι Κινέζος είτε ξένος, ή τελικά, αν είναι αμόρφωτος ή μορφωμένος. Θα πρέπει να τους δέχεται  όλους χωρίς διάκριση. Πρέπει πάντα να ενεργεί σαν να σκεφτόταν τους στενούς συγγενείς του».

Ακόμα, ο Αβικέννας ήταν Πέρσης μουσουλμάνος ιατροφιλόσοφος του 11ου αιώνα. Έγινε διεθνώς γνωστός και ένδοξος με το όνομα Αβικέννας (Avicenna), που αποτελεί εξελληνισμένο τύπο του αραβικού του ονόματος Ίμπν Σίνα, ενώ και στην Εβραϊκή, η απόδοση του ονόματός του είναι Aven Sina. Οι Βυζαντινοί τον ονόμαζαν Αβιτζιανόν. Σε ηλικία 16 ετών είχε μελετήσει τo Κοράνι, ισλαμικό δίκαιο, γεωμετρία, λογική, ιατρική, φυσική και μαθηματικά και εξασκούσε ήδη το επάγγελμα του ιατρού. Στα 21 του χρόνια συνέγραψε επιστημονική εγκυκλοπαίδεια. Το γνωστότερο από τα 100 περίπου βιβλία που έγραψε είναι «ο Κανών της Ιατρικής» που αποτέλεσε σημείο αναφοράς της ιατρικής επιστήμης επί σειρά αιώνων. Ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του τονίζει ότι ήταν λίγο-πολύ αυτοδίδακτος, αλλά πως επίσης σε κρίσιμες περιόδους της ζωής του έλαβε σημαντική βοήθεια.

Οι θεραπευτικές τέχνες όπως μάλαξη, ρεφλεξολογία, φυτοθεραπεία, ηχοθεραπεία, κρανιοιερή, ενεργειακή διατροφή, ομοιοπαθητική, ρέικι αλλά και οι κινέζικες (qi gong, βελονισμός, βοτανοθεραπεία, moxa, tuina κ.ά.) είναι από τις πιο διαδεδομένες και αποτελεσματικές παγκοσμίως. Ιδιαίτερα το qi gong είναι ένα ολιστικό σύστημα συντονισμένης στάσης του σώματος και κίνησης, αναπνοής και διαλογισμού που χρησιμοποιούνται με την πεποίθηση ότι προάγει την εκπαίδευση για την υγεία σε πολλά επίπεδα, την πνευματικότητα και τις πολεμικές τέχνες. Με ρίζες στην κινεζική ιατρική, τη φιλοσοφία και τις πολεμικές τέχνες, το τσι γκόνγκ θεωρείται παραδοσιακά ως πρακτική καλλιέργειας και ισορροπίας τσι (Qi), που μεταφράζεται ως «ενέργεια ζωής» ενώ σύμφωνα με την ταοϊστική, βουδιστική και κομφουκιανή φιλοσοφία, το τσι γκόνγκ επιτρέπει την πρόσβαση σε υψηλότερα πεδία συνειδητοποίησης, ξυπνά την «αληθινή φύση» και συμβάλλει στην ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού.

Σήμερα ο σύγχρονος άνθρωπος δυστυχώς έχει χάσει την επαφή με την φύση και τον Θεό. Η ζωή στις αστικές περιοχές και τις μεγαλουπόλεις τον έχουν εγκλωβίσει και απομονώσει από τα παραπάνω, ενώ εξαιτίας του καθημερινού άγχους που βιώνει έχει αποδυναμώσει την διαδικασία της αυτοθεραπείας αλλά και την αίσθηση ή την επαφή με το σώμα του. Στα πρώτα συμπτώματα μίας ασθένειας απευθύνεται πρώτα στην σύγχρονη ιατρική στην προσπάθειά του να ανακουφιστεί από αυτά με την υποστήριξη φαρμακευτικών αγωγών ή περιττών χειρουργείων ενώ πολλές φορές μπορεί να αποδειχτούν και μοιραία για την ίδια του την ζωή. Δυστυχώς η παραπληροφόρηση για τις φυσικές θεραπείες από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η λασπολογία και η επικριτική στάση από την πλειονότητα των κλασσικών γιατρών απέναντι σε αυτές, καθώς και ο φόβος που είναι καλά ριζωμένος στην ψυχή του ανθρώπου, ανακόπτουν τον τελευταίο από την αναζήτηση βοήθειας από τους φυσικούς θεραπευτές και τον αποθαρρύνουν από την υλοποίηση της φυσικής διαδικασίας της αυτοθεραπείας.

Βέβαια, η εφαρμοσμένη ιατρική που ασχολείται με την ίαση, έχει συνεισφέρει πολύ στο θεραπευτικό πεδίο και έχει κάνει επιστημονική και αλματώδη εξέλιξη, ασχέτως αν εστιάζει στην συμπτωματολογία μιας νόσου αγνοώντας την αιτία του προβλήματος και παραμελώντας την ολότητα της ανθρώπινης φύσης. Την γνώση πάνω στην φυσική θεραπεία όμως, την θεωρεί υποβαθμισμένη, μεσαιωνική και κομπογιαννίτικη, ενώ βλέπει με καχυποψία και αμφισβήτηση σχεδόν όλους τους θεραπευτές χωρίς να τους αξιολογήσει ορθά και να αποδεχτεί τουλάχιστον αυτούς που θεωρούνται ικανοί να προσεγγίσουν ολιστικά έναν άνθρωπο ή έστω να προσφέρουν συμπληρωματική θεραπεία.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι θα πρέπει κατά την γνώμη μου να υπάρχει ιεράρχηση στην θεραπευτική διαδικασία. Όλα τα συστήματα είναι χρήσιμα και πρέπει να υπάρχουν για το καλό του ανθρώπου. Χωρίς φανατισμούς και ακρότητες αλλά με λογική και σύνεση, θα πρέπει ιδανικά να ξεκινάει ο θεραπευόμενος την θεραπεία του (στα αρχικά στάδια μιας νόσου ή και σε χρόνιες καταστάσεις) με φυσικές μεθόδους και μετά να απευθύνεται στην κλασσική ιατρική αν κρίνεται σκόπιμο από τον θεράποντα ιατρό. Ή να εφαρμοστούν διαφορετικές θεραπευτικές προσεγγίσεις παράλληλα ή συμπληρωματικά με συμβατικές θεραπευτικές αγωγές, ανάλογα βέβαια τις ανάγκες του εκάστοτε θεραπευόμενου. Φυσικά για να επιτευχθεί όλο αυτό, θα πρέπει να υπάρξει συνεργασία και σύμπνοια από όλα τα ιατρικά και θεραπευτικά συστήματα και αποδοχή από το εθνικό σύστημα υγείας (τουλάχιστον στην Ελλάδα γιατί στην Ευρώπη ήδη εφαρμόζεται σε πολλές χώρες) στα πλαίσια μεταρρύθμισης και αναβάθμισης της δημόσιας υγείας και της λειτουργικής ενοποίησης των δημόσιων υποδομών περίθαλψης για την καλή έκβαση της υγείας του ανθρώπου.

Αξιοσημείωτη είναι η διαπίστωση του βιοχημικού Δρ. Μπέρναρντ Γκραντ το 1950 από το πανεπιστήμιο στο Μόντρεαλ του Καναδά ο οποίος συμπέρανε ότι η αποτελεσματικότητα του αγγίγματος των χεριών στο ανθρώπινο σώμα υπό την μορφή της θεραπείας ήταν πολύ σημαντική για να αγνοηθεί. Παραδέχτηκε την αποτελεσματικότητα της ενεργειακής θεραπείας ενώ έκανε πολλά εργαστηριακά πειράματα και σε ένα από αυτά κατέληξε ότι για να μπορέσει να επιτευχθεί μία θεραπεία αποτελεσματικά, θα πρέπει ο θεραπευτής να είναι ψυχολογικά ήρεμος και να έχει αδιατάρακτη διανοητική κατάσταση.

Για να γίνει όμως κάποιος θεραπευτής οποιασδήποτε θεραπευτικής τέχνης θα πρέπει πρώτα από όλα να αγαπά πολύ τον άνθρωπο με ανιδιοτέλεια, χωρίς αναστολές και ρατσιστικές ιδεοληψίες. Αυτή είναι η βασική αρχή της θεραπευτικής τέχνης. Επίσης να αγαπά πολύ την τέχνη του και να την κατέχει καλά, ενώ είναι σημαντικό να γνωρίζει εκτός των άλλων και ανεξαρτήτως ειδικότητας, τις ιδιότητες των βοτάνων γιατί υποκρύπτεται η δύναμη του Θεού η οποία αποκαλύπτεται μέσα στην φύση και με την βοήθεια της θεϊκής παρουσίας και καθοδήγησης που θα έχει, μπορεί να προσφέρει αποτελεσματική θεραπεία.

Όμως δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι θεραπευτές. Ο καθένας από εμάς έχει διαφορετική κλήση στην ζωή και καλείται να την ακολουθήσει εάν και εφόσον την έχει συνειδητοποιήσει και αποδεχτεί. Παρόλο που όλοι οι άνθρωποι έχουμε την ικανότητα να ενεργοποιήσουμε τον θεραπευτή που υπάρχει μέσα μας, δεν σημαίνει ότι όλοι θα πρέπει να γίνουμε επαγγελματίες θεραπευτές. Γιαυτό υπάρχουν άλλοι που είναι προορισμένοι να γίνουν και είναι πιο χαρισματικοί και προικισμένοι πάνω στην θεραπευτική τέχνη.

Είναι αλήθεια ότι στην προσπάθειά του ο θεραπευτής να προσφέρει βοήθεια στους συνανθρώπους του, φανερώνει μία δική του εσωτερική ανάγκη να θεραπεύσει τον ίδιο του τον εαυτό. Έτσι επιχειρώντας να θεραπεύσει τους άλλους, ουσιαστικά προσφέρει εκείνο που χρειάζεται ο ίδιος να πάρει. Επιπλέον για να θεραπεύσει κάποιος έναν άλλον άνθρωπο θα πρέπει πρώτα να θεραπεύσει ή να βελτιώσει πρωτίστως τον εαυτό του. Η θεραπευτική διαδικασία είναι βιωματική και θα πρέπει κανονικά να έχει περάσει από αυτήν και ο ίδιος ο θεραπευτής για να μπορέσει να βοηθήσει άλλους ανθρώπους, ώστε να καταλάβει τι εστί πόνος ή ανακούφιση. Αλλιώς η αποτελεσματικότητα μίας θεραπείας κατά πάσα πιθανότητα θα είναι προσωρινή ή ελλιπής.

Το να είναι κάποιος θεραπευτής (ειδικά ενεργειακός) θεωρείται ότι διαθέτει διακριτά χαρακτηριστικά και θεϊκό χάρισμα το οποίο είναι αποδεκτό από πολλά φιλοσοφικά και ιατρικά συστήματα. Όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κληρονόμησε αυτό το χάρισμα. Συνήθως συμβαίνει ένα γεγονός πολύ σημαντικό στην ζωή του και αυτό πολλές φορές είναι τραυματικό ή επώδυνο και τον οδηγεί στο να αλλάξει επαγγελματικό προσανατολισμό ή όλη την κοσμοθεωρία του κάνοντας ένα “restart”.

Τα χαρακτηριστικά που παρατηρούμε σε κάθε θεραπευτή είναι πολλά και αξιόλογα. Κυρίως είναι αυθεντικός, ζει με ενσυναίσθηση, ταπεινότητα, συμπόνια και ανιδιοτελή αγάπη, γιατί μόνο μέσα από αυτά θα επέλθει η θεραπεία. Είναι συνειδητοποιημένος και αντιλαμβάνεται ότι ο ρόλος του είναι καθαρά μεσολαβητικός και ότι λειτουργεί ως ενεργειακό κανάλι, ανάμεσα στην θεραπεία και τον θεραπευόμενο. Γεμάτος κατανόηση και με αγνή πρόθεση γνωρίζει επίσης ότι πρέπει να βάζει όρια στους άλλους με ευγενικό τρόπο. Δεν υπόσχεται θεαματικά αποτελέσματα, δίνει όμως κουράγιο στους πάσχοντες με συγκρατημένη αισιοδοξία, παρέχει συμβουλές και οδηγίες όταν είναι σίγουρος γι’ αυτές, ενώ μιλάει χωρίς μεγαλοστομίες, οίηση και αμετροέπεια. Αποφεύγει να δημιουργεί σχέσεις εξάρτησης με τους θεραπευόμενούς του και κρατάει αποστάσεις ασφαλείας διακριτικά, χωρίς να γίνεται προσβλητικός.

Εκτός των άλλων, ο θεραπευτής βιοπορίζεται μέσα από τις θεραπείες που προσφέρει, ενώ είναι στην δική του προαίρεση που θα διαθέσει τις υπηρεσίες του αφιλοκερδώς! Μην ξεχνάμε ότι ο συμπαντικός νόμος, θέλει ισορροπία και δικαιοσύνη στο κάθε αλισβερίσι και δη ενεργειακό που έχουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας! Επιπλέον θα πρέπει να γίνει κατανοητό και από τον κόσμο ότι έχει ανάγκη να απομονώνεται και να ησυχάζει o θεραπευτής, να έχει τον χώρο του και να εστιάζει στον εαυτό του, να ξεκουράζεται στον χρόνο που απαιτείται, για να φορτίσει τις “μπαταρίες” του και να καθαρίσει ενεργειακά. Όλα αυτά θα τον βοηθήσουν να παραμείνει ψύχραιμος, ήρεμος και ειρηνικός μέσα στην καρδιά του ώστε να ακολουθήσει απρόσκοπτα το μυστικιστικό του δρόμο και το πνευματικό του μονοπάτι. Διατηρώντας αυτήν την νηφαλιότητα θα μπορέσει να βρει λύση σε όσους προστρέχουν σε εκείνον και θα υποδείξει με στοργή και φροντίδα αυτό που θα ωφελήσει τους ανθρώπους. Έχει κοινωνικές ευαισθησίες, κρατάει μία συγκεκριμένη στάση ζωής και γίνεται αξιοσέβαστος και αγαπητός από όλους, ακόμα και από τα μικρά παιδιά. Όταν μπαίνει σε έναν χώρο, αναγνωρίζει και αντιλαμβάνεται την κραδασμικότητα και την ενέργεια του χώρου. Τα άκρα του και ειδικά οι παλάμες του εκπέμπουν απίστευτη θερμότητα λόγω της θεραπευτικής του ισχύος και ικανότητας. Είναι διαισθητικός και πολλές φορές διορατικός χωρίς αυτό να το διατυμπανίζει και να το επιδεικνύει προκλητικά, ενώ μπορεί να ανιχνεύσει και να καταλάβει αμέσως τους άλλους.

Κλείνοντας, συνοπτικά θα ήθελα να πω ότι, αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό από όλους είναι πως, ουσιαστικά δεν είναι ο χαρισματικός θεραπευτής που θεραπεύει, αλλά ο ίδιος ο θεραπευόμενος τον εαυτό του. Μέσα από την διαδικασία της αφύπνισης της αυτοΐασης, ο θεραπευτής (ο οποίος λειτουργεί ως ενεργειακός δίαυλος και μεσολαβητικά), βοηθάει να “ξεκλειδώσει” ο θεραπευόμενος και να ενεργοποιήσει την θεραπευτική διαδικασία που υπάρχει ήδη μέσα του. Είναι πολύ σημαντικό να πιστέψουμε και να αποδεχτούμε ότι το σώμα αυτοθεραπεύεται. Αν δεν μπορεί να θεραπευτεί, είναι γιατί δεν του έχουμε δώσει εμείς οι ίδιοι την άδεια!

Πηγή: https://el.wikipedia.org